بی تاب

چه هوایی دارم...

من به این قافیه ها ...مصرع ها...

تو به آن چشم سیاهی که تورا مینگرد... خیره از خویش نهان

بعد مدتها صبر ...

تو بگو...

از تن تبزده جز بی تابی ... 

از زمان جز رفتن ... از شب تیره  پریشانزدگی ...

از من شب زده جز خاصیت شب گردی... چه توقع داری؟

 آه ای حرمت مهتابی من... گرم آغوش توام... به دلم برگ بريز...

مثل فصلي كه مرا عاشق چشمان تو كرد... زرد...نارنجي و سبز...

مثل آبي ابري كه تورا شبنم زد...مثل نوري كه به جهد

قصد گستردن خويش به تن من دارد ...

چه هوا سرد و چه آغوش تو گرم...

گرم...گرم ... آغوش تو گرم ...شب مهتابي تو پر اختر...

يك بغل بوسه به همراه من است كه به استقبالت بي تاب است...

من نميدانم كه چرا شعر مرا پايان نيست... توبيا... تو بيا شعر مرا كامل كن...

تشويش مرا پايان بخش...

گل  پاييزي من.... مهربان مصرع پاياني من...

اي تو زيباتر از اين قافيه ها ...موزون تر...

نم ترين رويايي كه حقيقت دارد...

 روي لبهاي من از مهر بشين...جاري باش...

رود برفابي من... سرد گرمابخشم...

مثل اين قافيه ها موزون باش ...

دل من را نشكن...

شب تاريك مرا روشن كن... كه در اين شبزدگي ... بي تابي

دل تورا كم دارد...كمتر از اين كم ها...تو مرا كم داري...

به كسي هيچ نگو... رازها مال شبند...

 من و تو قصه يكسان شبيم ... قصه گو قصه بگو...

پشت شب را بشكن...

هرچه تنهايي را خط بكش ... مُهر بزن...

كه نمیدانی هر روز به تو بي تاب تر از ديروزم...

 

من و یک آسمان فاصله

شادی از آن آنان ... که به یاد تو دلگرم می شوند و به اذان تو بیدار...

تویی که روی مناره می ایستی وپنج نقطهء آسمانی را به عشق هدیه میکنی...

بیدارمان کن که به امیدِ غسلِ قلم هاست اگرهنوز میتراشیمشان...

این خاصیت تورا خواستن است که تا قلم به دست میگیرم دور تو گشتن آغاز میشود...

               تو وارد شدی...

                                من مست شدم...

                                                  ترنج افتاد...

                                                              دست من ماندو تیغ...

هرچند جور قلم گناهی بزرگ است اما در این مستی پیش آمد کرده از چشمهایت،

تو جور قلم را نادیده بگیر که تیغ در دستهامان به مقصد انگشتهاست اگر صعود و فرود را تقدیر است. . .

 

 کافیست تصمیم بگیری مرا نبینی....این صبورِ تسلیمِ تو آسمان برای کاخ پادشاهیت باقی نمیگذارد...

...                              

 

 

رقص من میان بازوان شنیِ تو که سی جزء را جزر و هزار نام مقدست را مَد دارد یک شاهنامه میشود که لیلا و مجنونش یکیست. به دریا بزن...

 

...

 

 

فتوحاتِ این آزمون ِ سنگین برای من لبخند رضایت توست که وقتی به لبانت مینشیند

               نسیم میشود

                        و لابلای گیسوانم زمزمه میکند

                                              خدایی را که خوشحال است...

 ...

 

 

...

 

 

 کجای خوابهای منی که تعبیرش جز عاشقیِ من چیز دیگری نیست... که دلم

نمی خواهد از خواب برخیزم...نشانی ات روی زمین کجاست آهوی من که جز تورا خواستن قلبم کار دیگری نمیداند...