من و یک آسمان فاصله
شادی از آن آنان ... که به یاد تو دلگرم می شوند و به اذان تو بیدار...
تویی که روی مناره می ایستی وپنج نقطهء آسمانی را به عشق هدیه میکنی...
بیدارمان کن که به امیدِ غسلِ قلم هاست اگرهنوز میتراشیمشان...
این خاصیت تورا خواستن است که تا قلم به دست میگیرم دور تو گشتن آغاز میشود...
تو وارد شدی...
من مست شدم...
ترنج افتاد...
دست من ماندو تیغ...
هرچند جور قلم گناهی بزرگ است اما در این مستی پیش آمد کرده از چشمهایت،
تو جور قلم را نادیده بگیر که تیغ در دستهامان به مقصد انگشتهاست اگر صعود و فرود را تقدیر است. . .
کافیست تصمیم بگیری مرا نبینی....این صبورِ تسلیمِ تو آسمان برای کاخ پادشاهیت باقی نمیگذارد...
...
رقص من میان بازوان شنیِ تو که سی جزء را جزر و هزار نام مقدست را مَد دارد یک شاهنامه میشود که لیلا و مجنونش یکیست. به دریا بزن...
...
فتوحاتِ این آزمون ِ سنگین برای من لبخند رضایت توست که وقتی به لبانت مینشیند
نسیم میشود
و لابلای گیسوانم زمزمه میکند
خدایی را که خوشحال است...
...
...
کجای خوابهای منی که تعبیرش جز عاشقیِ من چیز دیگری نیست... که دلم
نمی خواهد از خواب برخیزم...نشانی ات روی زمین کجاست آهوی من که جز تورا خواستن قلبم کار دیگری نمیداند...
ساقی اندر خم ما باز می گلگون کرد