چاه و قلم
...تلاشمان را ببین وقتی پشت این شیب غالب بر زمان پر معماترین معما را بازیگریم...
یک سو معنای دیدار در جادادن این اسلیمی ست کنار ترنجی واسطه بریدن دست...
(اما نمیدانم چرا قلم نداریم...)
این سو هم قصه...قصهء یک چاه بدون دَلو...
به من بگو...چه شد که به چاه رفتی...؟
شاید به دنبال گنج...؟
و یا شاید خواستی برای تشنه لبی آب بیاوری...؟ فداکاری کنی....
نمی دانم....طمع یا کمک.... هوس یا....؟
چه شد که اسیر چاه شدی...؟
چه شد...؟
نمیدانم....هرچه که هست ما باید تصویر چاهی را بکشیم که دلو ندارد...و تو باید بدن دلو از این چاه بیرون بیایی...
کسی رد نخواهد شدو ما هم که میدانیم تو در چه برزخی هستی درگیر این مجموع ترنج و اسلیمی هستیم که زمان محدودی برای رسمشان داریم...میدانیم که این دو قدم فاصلهء ما تا لبه چاه ...تا تو...
یک قصیده _ مثنوی ست که شهرزاد قصه گو میخواهد و صعود تو حتی اگر شده تا غباری فاصه از زمین...
...( ای کاش کمی قصه را تغییر میدادی...آخر عجیب تلخ شده است...)
کاروانی گذر نخواهد کرد این یک چاه دورافتاده است که تو را بلعیده...حالا تو مانده ای و یک
آسمان به قطر دهانه چاه...
چه دشوار...
ما قلم نداریم و تو دَلو...
و این را منجمین به اضافه شدن یک جفت خطوط موازی به خطوط زمین تعبیر میکنند...
...
...من سر به لبه چاه گذاشته ام...می توانم بگویم نا امید...صحرا...چاه...من...و تو که حتی نمیدانی تنها نیستی...
...
...
...
...
...
...
میشنوی...؟ نه...محال است... این سرابیست که میشنویم...میدانم...مطمئنم... مطمئنم که اشتباه میکنم...این صدا خیالی بیش نیست... آنگونه که من را از قصه باخبر کرده بودند قرار نیود کاروانی از اینسو گذر کند...اما حقیقت دارد...کاروان حقیقت دارد...تغییر داستانها...وقتی مطمئن هستی که خداوند هرگزآنچه مقدر کرده است را تغییر نمیدهد... 
ساقی اندر خم ما باز می گلگون کرد